Warhammer 40,000: Mechanicus 2-ის პირველი შეფასებები ტაქტიკური სტრატეგიის ფანებისთვის საკმაოდ პოზიტიურ სურათს ქმნის.

გაგრძელება ყურადღებას ამახვილებს campaign სტრუქტურაზე, ფრაქციების განსხვავებულ მიდგომაზე და turn-based ბრძოლების სიღრმეზე.

ფეოდალური იაპონიის თემატიკა, ნინძები და სამურაები სათამაშო ინდუსტრიაში ახალი არ არის, თუმცა დროდადრო ჩნდებიან პროექტები, რომლებიც ამ ნაცნობ გარემოს ახალი, უნიკალური კუთხით წარმოგვიდგენენ. ახალი თამაში დეველოპერული სტუდია Kamai-tachi-სგან, Shinobi: Art of Vengeance, სწორედ ასეთი შემთხვევაა. ეს არის სტილიზებული მოქმედებითი თამაში, რომელიც უფრო მეტად ინტერაქტიულ ანიმეს ჰგავს, ვიდრე ტრადიციულ ვიდეო თამაშს.

ვიზუალური სტილი: მელნით დახატული სამყარო

თამაშის პირველი და ყველაზე გამორჩეული ასპექტი მისი ვიზუალური სტილია. Shinobi: Art of Vengeance ისე გამოიყურება, თითქოს იაპონური ტრადიციული მელნის ნახატი, სუმი-ე, გააცოცხლეს. მონოქრომული პალიტრა, სადაც დომინირებს შავი, თეთრი და წითელი ფერები, ქმნის დაუვიწყარ, მინიმალისტურ და ამავდროულად, ძალიან გამომხატველ ატმოსფეროს.

ყოველი კადრი, ყოველი მოძრაობა და ანიმაცია შესრულებულია უდიდესი ყურადღებით დეტალებისადმი. დეველოპერებმა მოახერხეს, შეექმნათ არა უბრალოდ ლამაზი, არამედ მხატვრულად ღირებული სამყარო, რომელიც აკირა კუროსავას კლასიკურ ფილმებსა და კლასიკურ ანიმეებს, როგორიცაა Ninja Scroll, მოგაგონებთ.

გეიმპლეი: კატანის ცეკვა

გეიმპლეის ბირთვს წარმოადგენს საბრძოლო სისტემა, რომელიც სირთულითა და ელეგანტურობით გამოირჩევა. აქ უბრალოდ ღილაკებზე თითების უმისამართო რტყმით ვერაფერს გახდებით. ბრძოლა მოითხოვს ზუსტ ტაიმინგს, პარიებისა (მოგერიება) და კონტრშეტევების ოსტატურად გამოყენებას. თითოეული შეტაკება ერთგვარ ცეკვას ჰგავს, სადაც ერთი არასწორი ნაბიჯი შეიძლება სიკვდილის ტოლფასი იყოს.

ბრძოლის გარდა, თამაშში დიდი როლი ენიჭება სტელსს. თქვენ ხართ შინობი, შესაბამისად, ჩრდილში დამალვა, სახურავებზე ჩუმად გადაადგილება და მტრების შეუმჩნევლად განეიტრალება გეიმპლეის მნიშვნელოვანი ნაწილია. ხელმისაწვდომია სხვადასხვა ნინძას იარაღები, როგორიცაა კვამლის ბომბები და შურიკენები, რაც ტაქტიკურ მრავალფეროვნებას მატებს.

თუმცა, აღსანიშნავია, რომ მისიები დროთა განმავლობაში შესაძლოა ერთფეროვანი გახდეს. ფორმულა „შეიპარე ბაზაზე და გაანადგურე სამიზნე“ ხშირად მეორდება, რაც თამაშის ერთ-ერთ მთავარ მინუსად შეიძლება ჩაითვალოს.

სიუჟეტი: შურისძიების გზა

ისტორია საკმაოდ კლასიკურია ამ ჟანრისთვის. თქვენ ხართ კლანის უკანასკნელი გადარჩენილი შინობი, რომლის ოჯახი და მასწავლებელი მტრულმა კლანმა ამოხოცა. თქვენი მიზანი შურისძიებაა. სიუჟეტი მარტივია, მაგრამ ეფექტურად არის მოთხრობილი სტილიზებული კატსცენებისა და მინიმალისტური დიალოგების მეშვეობით. ის არ ცდილობს რთული ფილოსოფიური საკითხების წამოჭრას, არამედ ფოკუსირდება პირადი დრამისა და შურისძიების თემაზე, რასაც წარმატებით ართმევს თავს.

დასკვნა

Shinobi: Art of Vengeance არ არის მასშტაბური AAA-პროექტი, არამედ არის კონცეპტუალური, ნიშური თამაში, რომელიც თავის მთავარ მიზანს — უნიკალური ატმოსფეროს შექმნას — ბრწყინვალედ ასრულებს. ეს არის თამაში მათთვის, ვისაც უყვარს იაპონური კულტურა, აფასებს ვიზუალურ ხელოვნებას და ეძებს რთულ, მაგრამ დამაჯილდოებელ საბრძოლო სისტემას.

მიუხედავად მისიების ერთფეროვნებისა, თამაშის გამორჩეული სტილი და მედიტაციური, თუმცა დაძაბული გეიმპლეი მას ერთ-ერთ ყველაზე დასამახსოვრებელ ინდი-პროექტად აქცევს ბოლო პერიოდში.

დადებითი მხარეები:

• ფენომენალური, უნიკალური ვიზუალური სტილი.

• ღრმა და რთული საბრძოლო სისტემა.

• შესანიშნავი ატმოსფერო.

• სტელსისა და ბრძოლის კარგი ბალანსი.

უარყოფითი მხარეები:

• მისიების განმეორებადი სტრუქტურა.

• სიუჟეტის სისადავე შესაძლოა ყველას არ მოეწონოს.

• მაღალი სირთულის დონე შეიძლება დამწყებთათვის მიუღებელი იყოს.

გრაფიკული რევოლუცია Unreal Engine 5-ზე

რიმეიქის მთავარი და ყველაზე თვალსაჩინო სიახლე მისი ვიზუალური მხარეა. გადასვლა Unreal Engine 5-ზე თამაშს რადიკალურად ცვლის. საბჭოთა კავშირის ჯუნგლები არასდროს ყოფილა ასეთი ცოცხალი, დეტალური და ატმოსფერული. სქელი მცენარეულობა, მზის სხივები, რომელიც ფოთლებს შორის აღწევს, ტალახი, წვიმა და მდინარეები ფოტორეალისტურად გამოიყურება.

განსაკუთრებით შთამბეჭდავია პერსონაჟთა მოდელები. ახალგაზრდა ნეიქიდ სნეიკი, ბოსი, ევა და ახალგაზრდა ოცელოტი წარმოუდგენელი დეტალიზაციით არიან შექმნილნი. რიმეიქში დამატებულია სხეულის დაზიანების დინამიური სისტემა — ბრძოლების შემდეგ სნეიკს ეტყობა ჭრილობები, სისხლჩაქცევები და ტალახი, მისი აღჭურვილობა კი ცვდება, რაც თამაშს მეტ რეალიზმს სძენს. ვიზუალურად, MGS Delta უდავოდ ახალი თაობის პროექტია და ამ ასპექტში ის მოლოდინს სრულად ამართლებს.

გეიმპლეი: ხელშეუხებელი კლასიკა

თუ გრაფიკა რევოლუციაა, გეიმპლეი — კონსერვატიზმია, საუკეთესო გაგებით. დეველოპერებმა მიიღეს გადაწყვეტილება, არ შეხებოდნენ ორიგინალის ბირთვულ მექანიკებს. ეს არის ისევ ის Snake Eater, რომელიც გვიყვარს: სტელსი, გადარჩენა და ტაქტიკური მრავალფეროვნება.

• სტელსი: კვლავ ცენტრალური ელემენტია. კამუფლაჟის სისტემა, გარემოსთან შერწყმა და მტრების შეუმჩნევლად განეიტრალება ისეთივე დაძაბული და საინტერესოა, როგორც ადრე.

• გადარჩენა: სნეიკს სჭირდება ნადირობა საკვების მოსაპოვებლად და გამძლეობის შესანარჩუნებლად. ასევე, მოგიწევთ სხვადასხვა ტრავმების (მოტეხილობები, ტყვიის ჭრილობები, დამწვრობა) მკურნალობა სპეციალური მენიუს მეშვეობით, რაც თამაშს სიღრმეს მატებს.

• CQC (Close Quarters Combat): ხელჩართული ბრძოლის სისტემა უცვლელია და კვლავ დიდ სიამოვნებას ანიჭებს მოთამაშეს.

მთავარი სიახლე მართვის მოდერნიზებული სქემაა, რომელიც თამაშს ბევრად კომფორტულს ხდის თანამედროვე შუთერებს მიჩვეული აუდიტორიისთვის. თუმცა, ვეტერანებისთვის დატოვებულია ორიგინალის მართვის სტილზე გადართვის შესაძლებლობაც. ბოს-ბრძოლები კი ისეთივე ეპიკური და კრეატიულია, როგორიც გვახსოვდა.

სიუჟეტი: ცივი ომის მომხიბვლელი აბსურდი

სიუჟეტურად, MGS Delta ერთი-ერთში იმეორებს ორიგინალს. დიალოგები, სცენები და პერსონაჟების ხმებიც კი პირდაპირ 2004 წლის თამაშიდანაა გადმოტანილი, რაც ფანებისთვის უდიდესი პლუსია.

ისტორია კვლავ ცივი ომის პერიოდის ჯაშუშური თრილერია, სავსე პოლიტიკური ინტრიგებით, ღალატით, პატრიოტიზმითა და ფილოსოფიური კითხვებით. ამავდროულად, თამაშს არ დაუკარგავს კოჯიმასთვის დამახასიათებელი უცნაური, ხშირად აბსურდული სტილი. ელექტროენერგიის მმართველი პოლკოვნიკი, ფუტკრების მბრძანებელი ბოსი, აჩრდილი-ასტრონავტი — ეს ყველაფერი ისევ აქ არის. სწორედ ამ სტილს უწოდებენ „კლიუკვას“ (клюква) — დასავლური მედიის მიერ საბჭოთა კავშირის კარიკატურულ, გადაჭარბებულ და ხშირად სტერეოტიპულ ასახვას, რაც თამაშს უნიკალურ, კომიკურ შარმს სძენს. რიმეიქმა ეს ატმოსფერო სრულად შეინარჩუნა.

დასკვნა

Metal Gear Solid Delta: Snake Eater არის სამაგალითო რიმეიქი. მან აიღო უკვე შედევრი თამაში და შეფუთა ის თანამედროვე, შთამბეჭდავ ვიზუალში, ისე რომ არ დაუკარგავს ორიგინალის სული და გეიმპლეის სიღრმე. ეს არის ძალიან კონსერვატიული პროექტი, რომელიც არ ცდილობს რაიმე ახლის გამოგონებას, არამედ მიზნად ისახავს, უბრალოდ მოგვცეს საუკეთესო საშუალება, განვიცადოთ ეს კლასიკური ისტორია.

ის შესაძლოა ზედმეტად „ძველმოდურად“ მოეჩვენოს ახალ მოთამაშეებს, რომლებიც რადიკალურ ცვლილებებს ელოდნენ Resident Evil 4-ის რიმეიქის მსგავსად, მაგრამ სერიის ფანებისთვის ეს არის ნამდვილი საჩუქარი და საუკეთესო გზა, დაუბრუნდე ლეგენდას.

დადებითი მხარეები:

• ფენომენალური გრაფიკა Unreal Engine 5-ზე.

• ორიგინალური გეიმპლეისა და ატმოსფეროს სრული დაცვა.

• მოდერნიზებული მართვის სისტემა.

• დაუვიწყარი სიუჟეტი და პერსონაჟები.

• ორიგინალური გახმოვანების შენარჩუნება.

უარყოფითი მხარეები:

• ზედმეტად კონსერვატიული მიდგომა — თითქმის არანაირი ახალი კონტენტი.

• ზოგიერთი გეიმპლეის ელემენტი შესაძლოა დათარიღებულად მოეჩვენოს ახალბედებს.

• მცირე ტექნიკური ხარვეზები რელიზზე.

Vampire: The Masquerade – Bloodlines-ის გამოსვლიდან 20 წელზე მეტი გავიდა და ის კვლავ საკულტო კლასიკად და RPG ჟანრის ერთ-ერთ საუკეთესო ნიმუშად რჩება. მისი გაგრძელების, Bloodlines 2-ის, რთული და პრობლემური შემუშავების პროცესის შემდეგ, სტუდია The Chinese Room-მა როგორც იქნა, გეიმპლეის ვრცელი დემონსტრაცია წარმოადგინა. ვნახოთ, როგორია პირველი შთაბეჭდილებები და რას უნდა ველოდოთ სიეტლის ვამპირული სამყაროსგან.

სხვა გმირი, სხვა ისტორია

ორიგინალი თამაშისგან ყველაზე დიდი და ფუნდამენტური განსხვავება მთავარ გმირშია. თუ პირველ ნაწილში ჩვენ ვიყავით ახლად მოქცეული ვამპირი, დაბნეული „გარდაქმნის“ (Embrace) შემდეგ და იძულებული, ნულიდან გვესწავლა ვამპირული საზოგადოების წესები, Bloodlines 2-ში ჩვენ ვთამაშობთ ფაირით (Phyre) — ასაკოვანი და გამოცდილი ვამპირით, რომელიც რამდენიმე საუკუნეა არსებობს. ის სიეტლში იღვიძებს და პირდაპირ მოვლენების ეპიცენტრში ეშვება.

ეს გადაწყვეტილება რადიკალურად ცვლის თამაშის დინამიკას. ფაირი არ არის მსხვერპლი ან დაკარგული ბავშვი. ის არის მტაცებელი, რომელსაც კარგად ესმის თავისი ძალა და შესაძლებლობები. დეველოპერების თქმით, ეს მათ საშუალებას აძლევს, თავიდან აიცილონ გაწელილი შესავალი და მოთამაშე პირდაპირ გადაისროლონ ქალაქის პოლიტიკურ ინტრიგებსა და ფრაქციებს შორის ბრძოლაში. ფაირი სრულად გახმოვანებული პერსონაჟია, რომლის კლანისა და წარსულის დეტალების არჩევა თავად შეგვეძლება, რაც თამაშის ხელახლა გავლის პოტენციალს ზრდის.

გეიმპლეის სამი საყრდენი

წარმოდგენილი დემო ვერსიიდან ნათლად ჩანს, რომ The Chinese Room-ი დიდ აქცენტს აკეთებს გეიმპლეის სამ მთავარ კომპონენტზე:

1. ბრძოლა: საბრძოლო სისტემა პირველი პირის ხედვით მიმდინარეობს და ძალიან დინამიკური და სასტიკია. ფაირი იყენებს როგორც ვამპირულ დისციპლინებს (მაგიურ უნარებს), ისე გარემოს ელემენტებს მოწინააღმდეგეების გასანადგურებლად. ბრძოლა არის სწრაფი, სისხლიანი და მოითხოვს როგორც უნარების დროულ გამოყენებას, ისე ტაქტიკურ გადაადგილებას.

2. გამოკვლევა და გადაადგილება: სიეტლი არის ვერტიკალური და კომპლექსური ქალაქი. დეველოპერებმა დაამატეს გადაადგილების სისტემა, რომელსაც „ნაკადს“ (Flow) უწოდებენ. ფაირის შეუძლია კედლებზე ცოცვა, შენობების სახურავებზე გადახტომა და გარემოს გამოყენება სწრაფი და შეუმჩნეველი გადაადგილებისთვის. ეს არა მხოლოდ სამყაროს კვლევას ხდის საინტერესოს, არამედ მისიების შესრულების ალტერნატიულ გზებსაც გვთავაზობს (მაგალითად, შენობაში ფანჯრიდან შეღწევა).

3. დიალოგები და RPG ელემენტები: ეს კვლავ Bloodlines-ია, შესაბამისად, დიალოგებსა და არჩევანს უდიდესი მნიშვნელობა ენიჭება. თქვენი არჩევანი პირდაპირ გავლენას მოახდენს სიუჟეტის განვითარებაზე, პერსონაჟებთან ურთიერთობასა და ქვესტების შესრულების გზებზე. დეველოპერები გვპირდებიან ღრმა RPG სისტემას, სადაც თქვენი კლანი, უნარები და რეპუტაცია მუდმივად იმოქმედებს იმაზე, თუ როგორ გექცევიან ქალაქის მცხოვრებლები.

სიეტლის ნეონისფერი სიბნელე

თამაშის მოქმედება თანამედროვე სიეტლში ვითარდება, რომელიც წვიმითა და ნეონის შუქებითაა სავსე. ქალაქი გაყოფილია რამდენიმე ფრაქციას შორის, რომლებიც ერთმანეთს ძალაუფლებისთვის ებრძვიან. ატმოსფერო ბნელი და ნუარულია, რაც პირველი ნაწილის ფანებს განსაკუთრებით გაახარებს. დეველოპერები გვპირდებიან ცოცხალ სამყაროს საინტერესო პერსონაჟებით, დამაინტრიგებელი გვერდითი მისიებითა და ღრმა ისტორიებით, რომლებიც „სიბნელის სამყაროს“ (World of Darkness) ლორს შეესაბამება.

პირველი დასკვნები

მიუხედავად რთული წარსულისა, Vampire: The Masquerade – Bloodlines 2 საკმაოდ იმედისმომცემად გამოიყურება. The Chinese Room-ი, რომელიც ცნობილია თავისი ნარატიული თამაშებით (Dear Esther, Everybody's Gone to the Rapture), როგორც ჩანს, პატივს სცემს ორიგინალის მემკვიდრეობას და ამავდროულად ცდილობს, შექმნას თანამედროვე და ღრმა RPG.

თამაშში იგრძნობა პირველი ნაწილის ატმოსფერო, მაგრამ ამავდროულად, ის სუფთა ფურცლიდან იწყება, ახალი გმირითა და ისტორიით. მთავარია, დეველოპერებმა შეძლონ ბალანსის დაცვა დინამიკურ ბრძოლასა და ღრმა სიუჟეტს შორის, რათა მივიღოთ ისეთივე დაუვიწყარი გამოცდილება, როგორიც ორიგინალმა გვაჩუქა.

რელიზი 2025 წლის შემოდგომაზეა დაგეგმილი PC-ზე, PlayStation 5-სა და Xbox Series X/S-ზე.

გეიმერები თბილად შეხვდნენ Metal Gear Solid Delta: Snake Eater-ის რელიზს

გუშინ, 29 აგვისტოს, შედგა ერთ-ერთი ყველაზე მოსალოდნელი თამაშის, Metal Gear Solid Delta: Snake Eater-ის რელიზი. Konami-ს საკულტო კლასიკის რიმეიქი ხელმისაწვდომი გახდა PC-ზე, PlayStation 5-სა და Xbox Series-ზე. პირველი რეაქციები და შეფასებები უმეტესად პოზიტიურია, თუმცა გარკვეული ტექნიკური შენიშვნებიც არსებობს.

მოთამაშეების რეაქცია და შეფასებები Steam-ზე

რელიზიდან მალევე, Steam-ზე მოთამაშეების შეფასებებმა 85%-იან პოზიტიურ ნიშნულს მიაღწია, რაც „ძალიან დადებით“ რეიტინგს შეესაბამება. გეიმერები აქებენ განახლებულ ვიზუალურ მხარეს, რომელიც Unreal Engine 5-ის შესაძლებლობებს სრულად იყენებს. განსაკუთრებით აღნიშნავენ ჯუნგლების დეტალიზებულ და ცოცხალ გარემოს, გაუმჯობესებულ განათებასა და პერსონაჟთა მოდელებს, რომლებიც ორიგინალის ატმოსფეროს სრულად ინარჩუნებენ.

მოთამაშეთა უმეტესობა თანხმდება, რომ რიმეიქმა წარმატებით შეინარჩუნა 2004 წლის თამაშის უნიკალური გეიმპლეი და სული, თანამედროვე გრაფიკასთან მისი ადაპტირებით. ასევე, ბევრი აღნიშნავს გაუმჯობესებულ მართვის სქემას, რომელიც თამაშს უფრო კომფორტულს ხდის ახალი აუდიტორიისთვის.

ტექნიკური შესრულება და ოპტიმიზაცია

მიუხედავად თბილი შეხვედრისა, მთავარი კრიტიკა თამაშის PC ვერსიის ოპტიმიზაციას შეეხება. ზოგიერთი მოთამაშე, მძლავრი კომპიუტერების მიუხედავად, კადრების ვარდნას (framerate drops) და მცირე ტექნიკურ ხარვეზებს უჩივის. თუმცა, დეველოპერებმა უკვე გამოაცხადეს, რომ მუშაობენ პირველ პატჩზე, რომელიც ამ პრობლემების უმეტესობას გამოასწორებს.

რაც შეეხება კონსოლებს, Digital Foundry-ს წინასწარი ანალიზით, PlayStation 5-სა და Xbox Series X-ზე თამაში სტაბილურად მუშაობს 60 კადრი წამში რეჟიმში, როგორც „ხარისხის“, ისე „წარმადობის“ პრიორიტეტით, დინამიური რეზოლუციის წყალობით. Xbox Series S ვერსია კი 1080p რეზოლუციით 30 კადრს ინარჩუნებს.

დასკვნა

Metal Gear Solid Delta: Snake Eater-ის რელიზი წარმატებული გამოდგა. Konami-მ შეძლო ლეგენდარული თამაშის გაცოცხლება ახალი თაობისთვის ისე, რომ არ დაუკარგავს ორიგინალის ხიბლი. მიუხედავად PC ვერსიის მცირე ტექნიკური პრობლემებისა, რომლებიც, სავარაუდოდ, მალე გამოსწორდება, პროექტი როგორც სერიის ძველ ფანებს, ისე ახალ მოთამაშეებს დიდ სიამოვნებას ჰპირდება.

Civilization 7-ის გამოსვლიდან უკვე 6 თვეზე მეტი გავიდა – მალე 7 თვეც შესრულდება, და ეს კარგი შუალედური ეტაპია იმის შესაფასებლად, თუ როგორ აღიქმება ეს 4X-სტრატეგია ამჟამად. Firaxis-მა რამდენიმე საკმაოდ მოცულობითი განახლება გამოუშვა, ასე რომ, თამაში აშკარად გადავიდა მხარდაჭერის შემდგომ ღრმა ფაზაში, ხოლო დეველოპერების განახლებები და ანონსები განვითარების ზოგად მიმართულებაზე მიუთითებს.

თუ Reddit-ის საზოგადოების რეაქციით ვიმსჯელებთ, Civ 7 ჯერ კიდევ არ მისულა იმ მდგომარეობამდე, რომელსაც სერიის ვეტერანები „რეკომენდებულს“ უწოდებდნენ.

როგორც ერთ-ერთი გეიმერი პოსტში წერს – Civ 7-ის პრობლემა სულაც არ არის ეპოქებს შორის ცივილიზაციების ცვლის სადავო სისტემაში, არამედ გეიმპლეის სიღრმის კატასტროფულ ნაკლებობაში.

მთავარი პრეტენზია ისაა, რომ თამაში უბრალოდ არ გთავაზობს საკმარის არჩევანს. არჩევანი მთავრობებში, პოლიტიკაში, ქალაქების დაგეგმარებაში, მშენებლობის ვარიანტებში, ცივილიზაციებისა და ლიდერების რთულ უნარებში, ატრიბუტების საინტერესო ხეში (როგორიცაა გუბერნატორები), დიპლომატიაში – ეს ყველაფერი კრიტიკულად აკლია. შედეგად, ხშირად გიწევს უბრალოდ შემდეგ სვლაზე დაკლიკება, რადგან არაფერია ასარჩევი ან გასაკეთებელი – და ეს უზარმაზარი საფრთხეა 4X-ჟანრის თამაშისთვის, როდესაც გიჩნდება განცდა, რომ შემდეგ სვლას მხოლოდ იმიტომ აჭერ, რომ შემდეგ სვლაზე გადახვიდე.

6 თვის შემდეგ Civ 7-ის შეფასების თემაზე მიძღვნილ ფორუმზე მოთამაშეები აღნიშნავენ, რომ ეპოქებს შორის გადასვლას და ცივილიზაციების ცვლას შეიძლება შეეჩვიო და დაფასებაც კი დაუწყო. პრობლემა სხვა რამეშია – თამაში აღმოჩენებისა და თანამედროვეობის ეპოქებში ოქროს, მეცნიერებისა თუ სხვა რესურსების მისაღებად უაზრო კლიკერად იქცევა.

ქალაქმშენებლობა მოსაწყენი გახდა – მიიღე ტექნოლოგია, დადგი შენობა იმავე ადგილას, სადაც წინა ეპოქაში დადგი, მიიღე +3 რომელიღაც რესურსზე. ქალაქ-სახელმწიფოები ყველა ერთნაირია და მათთან ურთიერთობა ერთ გადაწყვეტილებამდე დადის ეპოქაში – ვინ იქნება სიუზერენი. რელიგია კი მისიონერების სპამამდე დავიდა სხვა ცივილიზაციებთან ურთიერთქმედების შესაძლებლობის გარეშე.

მოთამაშეები გაოგნებულები არიან, თუ რატომ არ დააბრუნეს ახალ თამაშში მექანიკები, რომლებიც წინა ნაწილებში შესანიშნავად მუშაობდა და საინტერესო იყო.

საზოგადოება თანხმდება, რომ დეველოპერებმა პირველ ეპოქაში მიზანს მიაღწიეს, მაგრამ შემდეგი ორი მისი ასლებივით აღიქმება. მოთამაშეები იგივეს აკეთებენ: აშენებენ იგივე ტიპის იუნიტებს, იგივე ტიპის შენობებს. ეპოქის გადატვირთვა ნიშნავს, რომ დროის უმეტეს ნაწილს იმავე სათამაშო ციკლის გავლაში ატარებ, რომელიც ახლახან დაასრულე.

თამაშის შუა და ბოლო ნაწილი კი კიდევ უფრო გაუარესდა – თუ ომს არ აწარმოებ, თამაში აშკარად მოსაწყენი ხდება. არაფერია გასაკეთებელი, არაფერია საფიქრალი, არ არის საინტერესო გადაწყვეტილებები. არხებისა და ეროვნული პარკების აშენებაც კი არ შეიძლება.

არკადულობა და კოლონიზაციის პარადოქსი

სერიის ზოგიერთი ვეტერანის აზრით, Civ 7 სრულად „გეიმიფიცირებული“ გახდა. თამაში გადაიქცა თავსატეხის მსგავს რამედ ფაზებით, გადატვირთვებით, ქულების დაგროვებით, ერთი და იგივე მიზნების მიყოლებით, ქულების გახარჯვით – იმის ნაცვლად, რომ უბრალოდ უნიკალური ცივილიზაციის აშენების საშუალება მოგვცეს.

თამაში გაიძულებს ერთი და იგივეს გავლას ისევ და ისევ:

• ააშენე იმპერია

• გაემგზავრე ახალ სამყაროში

• მოახდინე ახალი სამყაროს კოლონიზაცია

განსაკუთრებულ ირონიას იწვევს ის, რომ თამაში, რომელიც ლიდერების არჩევანში უფრო ინკლუზიური უნდა ყოფილიყო, საბოლოოდ ყოველი თამაშის პროცესი დასავლეთ ევროპის კოლონიალური ისტორიის გამეორებაში ჩაკეტა. დეველოპერებმა უარი თქვეს ზოგიერთ ტრადიციულ ევროპულ ოფციაზე ნაკლებად ცნობილი სახელმწიფოებისა და ლიდერების სასარგებლოდ, მაგრამ კოლონიზაცია გეიმპლეის სავალდებულო ნაწილად აქციეს, რითაც არსებითად წაართვეს მოთამაშეებს საკუთარი ხედვით იმპერიის აშენების შესაძლებლობა – რადგან ყველა დანარჩენი მაინც კოლონიზაციით იქნება დაკავებული.

ქალაქების დაგეგმარება, რომელმაც მეექვსე ნაწილში უამრავი გაუმჯობესება მიიღო, ახლა „ურბანულ“ და „სოფლის“ ვარიანტებს შორის არჩევანზეა დაყვანილი, წარმოუდგენლად მოსაწყენი მომიჯნავეობის ბონუსებით. გაქრა წინასწარ ფიქრის აუცილებლობა – სად ააშენო კაშხალი მაქსიმალური ეფექტისთვის, სად განათავსო ფერმერული სამკუთხედები, ღირს თუ არა ტყის გაჩეხვა მყისიერი წარმოების ბონუსისთვის, თუ დატოვო ის ინდუსტრიული რაიონის გრძელვადიანი სარგებლისთვის.

სამხედრო სისტემაც დაზარალდა. იუნიტების ტიპების მრავალფეროვნებიდან – მზვერავი, მსუბუქი და მძიმე კავალერია, ქვეითი, ანტი-კავალერია, შორსმსროლელი და საალყო – დარჩა მხოლოდ საბაზისო კატეგორიები: კავალერია, ქვეითი, შორსმსროლელი და საალყო. არანაირი კონტრ-იუნიტები, არანაირი ტაქტიკური ვარიანტები.

თუმცა აქ ვიღაცამ შეიძლება Civ 6-ის კრიტიკა დაიწყოს განმეორებადობის გამო, მაგრამ უნდა გვახსოვდეს, რომ ნებისმიერი სტრატეგია შეიძლება განმეორებადი მოქმედებების ერთობლიობამდე დავიყვანოთ. დიახ, მეექვსე ნაწილშიც იკვლევ ტექნოლოგიებს, აშენებ შენობებს მომიჯნავეობის ბონუსებისთვის, იმეორებ 500 სვლას. მაგრამ მთავარი განსხვავება ისაა, რომ იქ ეს მოქმედებები უნიკალურ ისტორიად იკვრებოდა განვითარების უამრავი გზით.

Civ 7-ის ფუნდამენტური პრობლემა

საბოლოოდ, საზოგადოება მივიდა იმ დასკვნამდე, რომ სიღრმის ნაკლებობა ცალკეული პრობლემა კი არა, თამაშის დიზაინისადმი ზოგადი მიდგომის შედეგია. თამაშის კონსოლისა და მობილური მოთამაშეებისთვის უფრო ხელმისაწვდომად ქცევის მცდელობამ ერთი ეპიკური სტრატეგიის ნაცვლად სამი მინი-თამაშის შექმნა გამოიწვია.

როდესაც ძვირადღირებული გამოცემების მფლობელები აღიარებენ, რომ ნაყიდ თამაშს არ თამაშობენ, ხოლო ათასობით ფანი სერიის წინა ნაწილებში დაბრუნებას ამჯობინებს – ეს ყველაზე ნათელი ნიშანია იმისა, რომ გაფუჭებულია თავად 4X-ჟანრის არსი და არა რომელიმე კონკრეტული ელემენტი, როგორიცაა ინტერფეისი ან ხელოვნური ინტელექტი.

Firaxis-ს შეუძლია დააბრუნოს სხვადასხვა შენობების ტიპების მიხედვით „ფერადი კოდირებაც“ კი, როგორც Civ 6-ში იყო, მაგრამ ეს არ გამოასწორებს იმ საბაზისო უკმაყოფილებას, რადგანაც ქალაქების მენეჯმენტი გადაიქცა.